Þeyr

O tym jak poznałem nową literkę (Przystanek Islandia cz. 11)

Þeyr „Killer Boogie” / „Rudolf”

Gdzieś na przecięciu teatralności Devo (o których pewnie kiedyś jeszcze napiszę) i antyfaszystowskiej nadidentyfikacji w stylu Laibach swoje miejsce znalazł post-punkowy Þeyr (czytane z angielska jako „Theyr”). Surowość brzmienia, wspaniała współpraca wszystkich instrumentalistów i super-ciekawe pochody gitary stawiają ich w czubie najciekawszych zespołów na islandzkiej scenie muzycznej lat 80-tych.

Reklamy
Zwykły wpis
Friðryk

Miłe złego wyjątki (Przystanek Islandia cz. 10)

Friðryk „Í kirkju”

Jednak „Rokk í Reykjavík” to nie jest tylko punk, mamy również kawałki z kręgu AOR. Zespół Friðryk prezentuje power-popowego hiciora z wyraźnym rock’n’rollowym rdzeniem. Czuć mocne powinowactwo z gitarowym pazurem z Cheap Trick, czy dynamiczniejszymi kawałkami  The Cars. Szkoda, że reszta ich skromnej twórczości (jeden album) nie poszła w tę stronę, bo utworów takich jak „Poker” niestety nie da się słuchać.

Zwykły wpis
Egó, Purrkur Pillnikk, Vonbrigði

Zima 1981 (Przystanek Islandia cz. 9)

Vonbrigði „Ó Reykjavík” / Egó „Breyttir Timar” „Stórir Strákar Fá Raflost” / Purrkur Pillnikk „Flughoppið” „Óvænt

Rewolucyjna iskra wzniecona przez Megasa tliła się przez dłuższy czas. W końcu punkowa pożoga ogarnęła całą stolicę. Na szczęście dla islandczyków godzina buntu miała swojego kronikarza – Fridrik Thor Fridriksson. Podczas zimowych miesięcy nagrywał wszystkie ważniejsze punkowe koncerty odbywające się w Reykiaviku. I tak powstał dokument „Rokk í Reykjavík”, w którym w 33 utworach zaprezentowano najważniejsze postaci ówczesnej i przyszłej sceny muzycznej, jednocześnie streszczona została w nim cała kontrkulturowa rewolucja mająca miejsce na wyspie.

Już pierwsza minuta pokazuje, że twórcy nie biorą jeńców, gdy utwór Sveinbjörna Beinteinssona, znanego islandzkiego badacza wierzeń ludowych i muzyka folkowo-rytualnego, zostaje brutalnie przerwany przez rozpędzony banger zespołu Vonbrigði – „Ó Reykjavík”. Bynajmniej później album nie zwalnia tempa.

Jest tutaj Egó – zespół Bubbiego Morthensa, jednej z najbarwniejszych postaci tamtejszej sceny lat 80-tych. Był on pierwszym i najważniejszym celem podczas kręcenia „Rokk í Reykjavík”, dlatego też zawiera rekordowe cztery nagrania – w tym zarówno punkowe petardy jak „Breyttir Timar” jak i power-popowe „Stórir Strákar Fá Raflost” a’la The Cars.

Dalej znajdziemy Purrkur Pilnikk, jeden z najbardziej kumatych kolektywów na tej kompilacji z muzyką zmierzającą w stronę The Fall czy The Wire. Tutaj mogę polecić ledwo-ponad-minutowy „Óvænt”, ale przede wszystkim doskonale skondensowany „Flughoppiđ”, jednak ten utwór znajdziemy na ich debiutanckim albumie „Ekki enn” (który warto przesłuchać w całości).

Dalsza wyliczanka w kolejnych wpisach.

Zwykły wpis
Basia

Po prostu Basia

Basia „Time and Tide” / „New Day For You” / „Cruising for Bruising”

Barbara Trzetrzelewska, zdobywała pierwsze wokalne szlify w zespole Alibabki (czyli dla wtajemniczonych – polski muzyczny Olimp). W latach 80-tych po wyjeździe z kraju najpierw w kierunku Wielkiej Brytanii, a następnie do Stanów Zjednoczonych, z pomocą muzyka Danny’ego White’a zawojowała amerykański rynek jazz-popowej piosenki. I jest to, jak do tej pory, największy sukces polskiego popowego muzyka na zachodnim rynku (jednocześnie dużo bardziej rozpoznawalna na obczyźnie niż we własnym kraju).

Cechy charakterystyczne twórczości – organiczne połączenie easy-listeningowego jazz-popu z elementami muzyki latino i bossanovy („New Day For You” kontra „La Isla Bonita” Madonny – słychać wyraźnie powinowactwo). Jednak nie ma tu śladu po bezpłciowości i smęceniu tak częstego w przypadku tych gatunków – sam konkret, bogactwo mikromotywów i nadzwyczajny poziom słuchalności.

PS. Jest coś ikonicznego we wstępie do teledysku „Time and Tide”, gdzie wywołana błędnie do telefonu przedstawia się amerykańskim odbiorcom mówiąc po prostu: „It’s Basia”.

 

 

 

 

 

 

 

 

Zwykły wpis
Andrzej Zaucha

Bajka o wybitnym wokaliście (Pierwsza jedenastka męskiego wokalu cz. 10/11)

Andrzej Zaucha „Musze mieć dziewczynę” / „Most nad rzeką zdarzeń” / „C’est LaVie” / „Myśmy sobie pisani” / czołówka z „Gumisiów”

W świecie polskich mediów gdzie wypada gloryfikować dokonania Czesława Niemena (gdy szersza publiczność zna 4-5 jego sztandarowych utworów) zdecydowanie brakuje „czasu antenowego” dla innych wybitnych kolegów po fachu. Zaucha jest tutaj najbardziej wyrazistym przykładem pierwszoligowego artysty (i w tym porównaniu chodzi mi raczej o poziom czołowego przedstawiciela ligi hiszpańskiej lub angielskiej a nie naszej rodzimej Ekstraklasy) nieco zapomnianego przez opiniotwórcze media głównego nurtu. Warto sobie wpisać najpopularniejsze utwory Zauchy i Niemena na stronie odsluchane.eu gdzie dysproporcje między nimi są widoczne gołym okiem. Jedynie „Byłaś serca biciem” pojawia się regularnie w radio, z czego znaczna ilość odtworzeń dotyczy rozgłośni lokalnych.

Ciężko jest mi znaleźć przyczyny takiego stanu rzeczy. Z mojej perspektywy Andrzej Zaucha wpisuje się w schemat artysty dla każdego – trójkowcy mają crimsonowe „Wymyśliłem Ciebie”, fani „Złotych Przebojów” pewnie z przyjemnością posłuchają ody do małomiasteczkowej mentalności czyli „C’est La Vie -Paryż z Pocztówki”, bywalcy koncertów jazzowych znajdą coś dla siebie praktycznie w większości repertuaru, rockowcy wybiorą coś z Dżambli – choćby jazz-rockową perełkę „Muszę mieć dziewczynę”, do głównych anten Zetki czy RMF Fm nieźle wpisałby się funkujący „Most nad rzeką zdarzeń” (co za tekst Kondtratowicza!!!), nawet raperzy słuchają (Nie mam tylu fanek co Andrzej Zaucha Prawdę mówiąc, to nie mam fanek wcale, zluzuj.”)

Ale to tylko pobożne życzenia. Dobrze, że chociaż dzieci regularnie słuchają najwybitniejszego wokalisty w historii polskiej muzyki rozrywkowej.

Andrzej Zaucha.jpg


Zwykły wpis
Genesis, Peter Gabriel

A jego imię to wszechstronność (Pierwsza jedenastka męskiego wokalu cz. 7/ 11)

Genesis „Musical Box”/ „Get ‚Em Out by Friday” / „Dancing With the Moonlight Knight” / „Back in NYC”
Peter Gabriel The Family and the Fishing Net” / „I Don’t Remember” / „Sledgehammer” / „Don’t Give Up”

Nieustannie zdumiewa mnie łatwość z jaką Peter Gabriel porusza się po różnorodnych meandrach wokalnego świata. Poniżej subiektywny przegląd jego osiągnięć:

1. Zaczynał od muzycznych ekspresyjnych opowieści z pogranicza baśni, mitologii i makabry („Musical Box”, „Fountain of Salmancis”).

2. Doskonale odnalazł się w teatralizowanych społecznie zaangażowanych numerach („Harold The Barrel”,  „Get ’em out by Friday”).

3. Przewidział wybuch punkowej rewolucji odgrywając postać Raela na albumie „The Lamb Lies Down On Broadway”.

4. Opowiadał epickie historie „Dancing With the Moonlight Knight”, „The Battle of Epping Forest”

5. Dołożył swoją cegiełkę do historii (tej dobrej części) progrockowych suit („Supper’s Ready”)

6. Po odejściu z Genesis odnalazł się w rozedrganej nowofalowej stylistyce („The Family and the Fishing Net” , „No Self Control”, „I Don’t Remember” czy cokolwiek z albumów „Peter Gabriel: 2”, „Peter Gabriel: 3”)

7. Z powodzeniem dokładał do anglosaskiej estetyki etniczne elementy („Biko”, „Rhythm of the Heat„)

8. Flirtował (z sukcesami) z ambitnym ejtisowym popem („Sledgehammer”)

9. Flirtował z Kate Bush w „Don’t Give Up”

10. Nie wspominając już o tych przepięknych balladach za czasów Genesis o których już kiedyś pisałem.

peter gabriel.jpg

Zwykły wpis